Kącik mam

Tesknota
Tez tesknilam na poczatku jak tu przyjechalam brakowalo mi rodzicow i rodzenstwa ,kolezanek,znanych uliczek sklepow i wszystkiego co laczyo mnie z Pl ,przyznam bylo bardzo ciezko bo jak tutaj przyjechalam moje 2 corcie zostaly w Pl ich najbardzeiej mi brakowalo musialy byc same w Pl 6 miesiecy zeby skonczyc szkole przystapic do komuni swietej i zebysmy my mogli przygotowac wszystko na ich przyjazd,mieszkanie,praca i brak czasu nie zabijal tesknoty najgorsze byly telefony i rozmowy z dziecmi zawsze byl placz pytanie kiedy beda z nami a pozniej rodzielala mnie okropna tesknota bol serca i pytanie po co to wszystko jesli jestem tu z mezem ale bez dzieci-teraz jest inczej jestem w UK z dziemi i mezem prawie od 5 lat nie tesknie za rodzicami jak na poczatku wogle za nimi nie tesknie -pewnie pomyslicie dlaczego,wiec tak moja mama jest alkoholiczka pije ile sie da co sie da i z kim sie da,jak przylatuje na wejsciu musze zapelnic lodowke zeby bylo co zjesc lub sie napic herbaty do tego kupienie papierosow i calej reszty a najlepsze w tym to ze nawet nie mam gdzie spac jak przylece u moich rodzicow nie ma mejsca spie kontem u kolezanki -dlatego nie tesknie nie lubie latac do PL i wcale mi tego balaganu nie brakuje tutaj jest moja rodzinka mam mieszkanie i jest mi dobrze Pl mnie przytlacza meczy tutaj mam spokuj nie musze sponsorowac doroslych ludzi ktorzy sa zdrowi i moga isc do pracy-oczywiscie nie kazdy ma taka sytuacje jak ja ale ja przestaalm tesknic wlasnie z tego powodu,Pozdrawiam i kazdej kolezance zycze mniej tesknoty wiecej radosci z tego co mamy obok siebie.

witam dziewczyny!
moze nie powinnam w takim stanie pisac - bo wlasnie mam dola wiec z gory przepraszam, ale musze sie gdzies wygadac.
oj tesknie, strasznie i zupelnie sobie a tym nie radze, ja jestem z tych co co roku wracaja za rok!
jestem juz 5 lat i nigdy nie czulam sie tu jak u siebie, probowalam wyjsc do ludzi: na play grupy, na fitness, na besen, na kregle itp nic nie pomaga, pracowalam w firmie gdzie zatrodnili duzo polakow i dlatego odeszlam teraz pracuje w wiekszosci z angolami i tez nie jest dobrze zaczynaja zatrudniac polakow i chyba sytuacja sie powtorzy z poprzedniej firmy, angole mimo ze rownozedni pozycja chca nami dyrygowac, a ja sie nie daje i dostaje po dupie.
ale teraz sie tak zastanawiam w polsce chyba jest to samo, jeden drugim pomiata. ja juz chyba sama nie wiem czego chce.
mimo wszystko i tak tesknie tam przynajmniej jestem u siebie i nikt mi nie moze zarzucic ze ona to chyba nie zrozumiala!!!

troche mi ulzylo...

Ja rowniez tesknie,pomimo ze jestem tu juz prawie 6 lat...Sa rzeczy ktorych mi tu brakuje,a takze rodziny i przyjaciol.Na ulicy czlowiek jest anonimowy,nie zna sie sasiadow,bo tak czesto sie przeprowadzaja..Poznac jakas kolezanke jest bardzo ciezko,ludzie nie maja czasu,sa zabiegani,zapracowani.Nie mowiac o tym by umowic sie z kims na kawe,albo zaprosic do domu.Ja sie caigle spotykam z ignoracja ze strony polek ktore tu poznalam,Zapraszalam do siebie na kawe,na spacer do parku,pisalam smsy,a tu nic..zero odzewu..Nie wiem moze nie mialam szczescia by poznac tu prawdziwa przyjaciolke?!Nie zgadzam sie ze anglicy sa zawistni,ja sie spotkalam ze zawiscia ze strony polakow..Mysle ze anglicy czy polacy,czy hindusi,ludzie sa tacy sami wszedzie,czy w polsce czy tu!a w pracy tak samo ludzie szukaja slabszych od siebie by nimi pomiatac,dokuczac,czy dolki kopac pod soba.Jestesmy tu to idealizujemy Polske,a bedac w Polsce ludzie idealizuja Wielka Brytanie!i tak powstaje wiele,,mitow,,czyli rzeczy nie do konca prawdziwych,zaslyszanych..nie sprawdzonych..Ja tez nieraz lapie doly,a do tego siedze sama z dzieckiem w domu,nie mam tego szczescia by miec kontakt z ludzmi w pracy.Moja praca jest praca w domu,i przy dziecku.Staram sie znalezc ciagle na nowo sile,i wiare ze przyszlosc bedzie lepsza,jasniejsza,ze czeka nas wiele dobrego.=,spelnienie marzen na temat wlasnego domu w polsce,(niestety lezy to w kwestii marzen,bo jest tyle przeszkod co do realizacji)Ale podobno czlowiek musi wierzyc,we wlasne marzenia,wizualizowac je,podobno umysl sobie te,,obrazki przyswaja,,Mi na chandre pomagaja cwiczenia fizyczne,ktore dodaja mi naturalnych wzmacnaiczy,endrofiny to chormony szczescia!i oczywiscie wiara w Boga mi pomaga w tych trudnych chwilach kiedy czuje sie tu bardzo zle.