Kącik mam

Tęsknota... :-( jak sobie z nią radzicie?

Hej dziewczyny.Mam doła .Ostatnio dopada mnie ten stan tęsknoty...Myślę o rodzicach,którzy wcale nie stają się młodsi ,o rodzeństwie i domem rodzinnym. Tutaj nie czuje się spełniona... mimo że mam dziecko,męża,mieszkanie, jakieś pieniądze...brak mi rodziny . Nie umiem tu żyć,mimo że mam znajomych ale to nie to! Ludzie za oknami są mi tacy obcy,niedostępni a ja czuję się jak z innej planety.Coraz częściej myślę o powrocie do kraju,do domu.Kiedy w Polsce obecnie mamy temperaturę ponad 35 stopni w dzień,że nie można spać w nocy,tutaj człowiek trzęsie się jak galareta w dzień bez ogrzewania! Wiem że w kraju jest brak perspektyw na pracę i dogodne życie,jak się mieszka w mniejszym mieście,ale jednak mimo tego chciałabym zjechać...Nie umiem sobie powiedzieć : mam kasę i reszta mnie nie obchodzi! (znam takich ludzi którzy tak myślą),ja jednak gdy pomyślę o rodzicach ściska mnie w dołku a łzy napływają do oczu Dla mnie rodzina jest najważniejsza! Sorki,ale jakoś chciałam podzielić się z Wami moimi odczuciami i ogromnym dołem który mnie dopadł......

Witajcie!
Ja na szczęście nie mam ciągot do powrotu ale mimo to czasami się tęskni...My też w PL mamy całą rodzinę, a moja siostra mieszka daleko w Azji i brak tych ludzi czasami obok nas ale u nas nie ma związku z powrotem do kraju. Doskonale rozumem wasze dylematy. My w PL swoje mieszkanie mieliśmy zanim zdecydowaliśmy się na emigrację, mąż miał dobrze płatną pracę, ja w perspektywie też zarobki całkiem,całkiem ale myślę,że nie to jest tym co trzyma człowieka w określonym miejscu.Mimo naszego młodego wieku mieliśmy lepiej niż niektórzy dojrzali ludzie. Jednak życie w PL było dla nas 'duszące' i dlatego zdecydowaliśmy się na ten krok i nie żałujemy. Jak się siedzi Tu to chce się pojechać na chwile do PL ale ,w naszym przypadku, wystarczają 3 dni i już chcemy wracać do domu, czujemy że w UK jest nasz dom. No i nasza córka też nie chce wracać, no chyba że na wakacje. Prawdą jest,że niestabilność i brak szerszych perspektyw w ojczyźnie skutecznie odstrasza przed powrotem. Tu też trzeba ciężko pracować by coś osiągnąć ale żyje się jakby 'wolniej', stać człowieka trochę na lepszy poziom życia, no i ludzie(tutejsi)...są zdecydowanie przyjaźniej nastawieni do innych, a nie to co w PL...jak idzie ci lepiej od nas to już cię nie lubimy...grrrr . Ja wiem że u siebie nie jestem ale moje dzieci już nie będą tego czuły i to jet najważniejsze.
Pozdrawiam i niech Wam los przyniesie to o czym marzycie.

Ja mam tak samo jak klaudiuska, identyczna sytuacje.teraz najbardziej mnie dobija ze w irlandii ktorej jestem jest zimno zeby w wakacje max temp byla16 stopni to w glowie sie nie miesci, a pl takie upaly.z braku slonca to depresja mnei dopada. szok ;-(

Nie nie uraziłaś ale muszę sprostować że to że nie tęsknię np. za rodzicami nie znaczy ze ich nie kocham i nie troszczę się o nich albo ze miałam z nimi traumatyczne przejścia. Nie jestem tu dla zarobku więc może to jest przyczyna braku tęsknoty ale wydaje mi się że nie, że rozłąka z mężem przez pierwsze lata małżeństwa jest głównym powodem.. Ja już poprostu nie potrafię tęsknić za czymkolwiek i tęsknoty tego typu są dla mnie małostkowe- aczkolwiek rozumię je, zależy od ludzi i ich doświadczeń. Może też decyzja o opuszczeniu kraju na stałe pozwala mi łatwiej budować swoje życie tutaj - finansowe, zawodowe i towarzyskie tak jak w Pl i staram się nie pielęgnować uczuć które mogą mi w tym przeszkodzić a wiem że taka tęsknota może to zrobić. Tęsknota może cię zatrzymać w miejscu nie masz odwagi zrobić czegokolwiek , zaangażować sie w cokolwiek bo nie ma to sensu bo ty zaraz przecież wracasz. Tak mi sie wydaje i trzymam s ię od tęsknot z daleka bo z autopsji wiem jakie to parszywe uczucie (wg mnie)

Witam!
Nie mam zamiaru nikogo urazić ale trochę mnie dziwi stanowisko niektórych osób(nie tylko forumowych).Skoro tak bardzo tęsknią za rodziną, a są tutaj tylko dla pieniędzy (jak ktoś to określił) to wg mnie równanie jest proste. Jeżeli jest to szczere i prawdziwe to nie wiem co tu jeszcze robią. A jeśli mimo ich tak ciężkiej wewnętrznej sytuacji nie wracają to znów proste równanie - status materialny,kasa są ważniejsze niż rodzina! Ja po prostu tego nie kumam. To chyba oszukiwanie samego siebie. Trzeba wziąć się w garść i coś ze sobą zrobić.Życie to ciągłe wybory i ciągłe płacenie za błędne decyzje. Każdy z Nas tego doświadcza. A umartwianie się nad swoim losem i nic nierobienie by go sobie poprawić jest...delikatnie mówiąc...a może lepiej nie powiem.Nie zrozumcie mnie źle ale takie 'nakręcanie' się w złą stronę nie pomaga bo tylko gorzej się czujemy. Ja już dawno nauczyłam się cieszyć z tego co mam, a nie narzekać, nie myśleć co by było gdyby...
Tam dom mój gdzie serce moje, a jest ono tam gdzie są moje dzieci!!!
aha...mi się wydaje że my Polacy generalnie jesteśmy chorobliwie przywiązani do miejsc, budynków i rzeczywiście jest tak jak napisała Gloria - to zatrzymuje wielu ludzi w miejscu, a jak napisał ktoś mądry: 'jeśli stoisz w miejscu to się cofasz, bo świat ciągle pędzi do przodu'
Pozdrawiam

Tesknie czasami za Polska, ale jak juz napisalam kiedys: do Polski - kraju teraz wyidalizowanego. Genius loci.
Cztery pory roku scisle zwiazane z zapachami i smakami. Z oszalamiajacym zapachem bzu, smakiem truskawek, orgia kolorow lisci scielacych sie na chodnikach.
Tesknota przemija. Po prostu staram sie nie popadac w melancholie.

Gorąco przepraszam jeśli komuś nadepnęłam na odcisk. Nie miałam takiego zamiaru.
Co do mocy tęsknoty to wydaje mi się też że zależy ona nie tylko od tego jaki się ma relacje z najbliższymi ale w dużej mierze też od tego jakich ma się tu wkoło siebie ludzi. My asymilujemy się z anglikami i mamy szczęście bo trafiliśmy we wspaniałe środowisko. Mam też, co prawda niewielu ale za to prawdziwych przyjaciół(poznanych tutaj). Przez to nie czujemy się tu obco, wręcz przeciwnie...a nawet lepiej niż wtedy gdy przeprowadziłam się na świeże osiedle jeszcze mieszkając w PL. Myślę, że dużo emigrantów ma ciężko bo siedzą w domu, nie wychodzą do ludzi a jeśli już to tylko w gronie polaków. Warto się otworzyć i choć troszkę poczuć się częścią tego świata. Wtedy jest znacznie łatwiej. Pójść do pracy, a jeśli nie ma jak to zapisać się na fitness, do szkoły albo play group, nie koniecznie tam gdzie są Polacy bo to utrudnia asymilację ze społeczeństwem. Wiem,że dla wielu to problem bo bariera językowa skutecznie odstrasza prze takimi działaniami ale jak się chce to można wszystko.
Pozdrawiam

Równiez uwazam sie za petriotké...
Teraz to mi sié spodobalo to co napisalas Medexa, trzeba sié otaczac ludzmi pozytywnie nastawionymi do zycia, otworzyc sie na swiat (na ten obcy swiat?)masz racje moze z racji bariery jezykowej taki problem z asymilacjá...hm!ale i Anglicy nie zawsze szukajá kontaktu z nami...
mam przyklad na sobie, w poprzednim miejscu zamieszkania mielismy bardzo fajnych, zyczliwych Anglików (starsze malzenstwo), chétni do rozmów, do pomocy itd, zmienilismy dom *visa vi mamy mlodsze nieco od nas malzenstwo z dziewczynká w podobnym wieku do naszych corek i...jedynie zdawkowe hello (napiszecie, ze powinnam probowac sama zagadac...i owszem zrobilam to ze dwa razy...i nic....wiec zaprzestalam, nic na sile...
Tez tésknié za bzem, zbozem, truskawkami i sloncem (a teraz w Polsce upaly)...
Najfajniej byloby wsiásc w samolot i wtedy kiedy zaczynamy tesknic poprostu odwiedzic tych ktorych nam tu brakuje..(nie zawsze jednak mozna)..
Pieniádze to nie wszystko...zresztá mam wielu znajomych w Polsce którzy zyjá lepiej niz my tutaj (naprawdé)...

Witajcie dziewczyny
Ja też bardzo tęskniłam za rodziną,wróciłam z dziećmi do Pl po dwóch latach spędzonych w Anglii,mąż tu musiał zostać.
Po 10 miesiącach życia w Pl,przerosła mnie ta szara polska rzeczywistość i postanowiłam,że wracam do męża.
Jestem znowu tutaj w Anglii pół roku,inaczej podchodzę do pewnych spraw,nadal tęsknię za rodziną,ale nie do tego stopnia by wpadać w depresje.
W Polsce trudno jest utrzymać troje dzieci,zarobki są śmieszne,do tego szkoła pochłania dużą część domowego budżetu,i mimo,że ma się mamę,rodzeństwo i resztę rodziny wokół siebie,to myśl,że nie jesteś w stanie zapewnić dzieciom jakiegoś minimum ściska w sercu.
Teraz zrozumiałam,że moja najważniejszą rodziną jest mój mąż i moje dzieci.
Pozdrawiam Was wszystkie i życzę wytrwałości na emigracji

postaram napisac to w kilku zdaniach,wiec pierwsza rzecz to wkurza mnie gadanie,ze tu mam dom meza rodzine samochod itp ale to nie najwazniejsze bo liczy sie rodzina,tylko ze jak wiekszosc z was pisze ze w polsce niestety nie ma perspektyw na dobra prace,czyli lepiej klepac biede jechac na kredytach do konca zycia ale byc obok mamy i taty,jestem tu ponad 5 lat,jestem tu z mezem i corka mamy prace i wokol nas duzo fajnych ludzi.dwa razy do roku jezdzimy do polski i jest ok,nie wiem ile tu jeszcze zostaniemy,ale nie widze siebie w ponurej polsce,z kolejkami do urzedu pracy,moja rodzina jest przy mnie czyli moj maz corka i nie dreczy mnie az tak tesknota zeby to zostawic i wracac do polski,chcialabym zeby tu odezwaly sie dziewczyny ktore z tesknoty do kraju wrocily do polski,i jak im tam sie wiedzie.niestety cos za cos,nie mozna miec wszystkiego na raz,

Hej dziewczynki nie jestescie same ale....
Ja bardzo czesto tesknie za rodzina niestety nie bardzo mam jak sie nimi nacieszyc kiedy jestesm w Pl to co mam tylko mame, ojczym Kochany jak Anioł przebyw w Szwecji i nie bardzo udaje nam sie zgrac z urlopem, siostra w niemczech ( teraz urodzila blizniaki a ich jeszcze nie widzialam a maja juz ze 2 miesiace) a reszta rodziny porozrzucana po Dani i Niemczech wiec niestety chocbym chciala nijak mam jak to pogodzic ale coz takie zycie i trzeba sie z tym pogodzic.

Pozdrawiam Was i buska